سلام اون وبسایت من از کنترول من خارج شده و این وب رو جایگزین اون کردم خوشحال میشم اگه این ادرس رو به جای ادرس قبلی در  لینکدونیتون ادد کنید منتظر جوابهایتون هستم .

www.r-mina.blogfa.com    

در ضمن این شخص که من دلیل خصومتشو نمیدونم از طرف من برای یک سری از دوستان نظر گذاشته که من تازگی متوجه شده باید عذر خواهی کنم .

بادبان اميد

قايقي شکسته ام

به ياد آور مرا

درميان صخره هاي غم تنهايي

در ميان سکوت مرغربيان

تن فرسوده ام در انتظار تست

بادبان هاي اين قايق شکسته را

به حرکت درآور

ياد کن از من

بادبان هايم

تنها اميد براي زندگيست

دل سپرده

من زنده بودم اما , انگار مرده بودم

از بس که روزها را با شب شمرده بودم

يک عمر دور وتنها ,تنها بجرم اين که

او سر سپرده مي خواست ,من دل سپرده بودم

يک عمر مي شد آري مي شد درذره اي بگنجم

از بس که خويشتن را در خود فشرده بودم

يک عمر دور وتنها ,تنها بجرم اين که

او سر سپرده مي خواست ,من دل سپرده بودم

در آن هواي دلگير وقتي غروب مي شد

گويي به جاي خورشيد من زخم خورده بودم

وقتي غروب مي شد ,وقتي غروب مي شد

کاش آن غروب ها را از ياد برده بودم

ای کاش میشد هیچکس تنها نباشد

سلام قبل از هر حرفی از همه شما که به وب سایت من سر می زنید و نظرات خودتون رو میگید تشکر می کنم ، چند تا از دوستانی که از اول تاسیس وب ما من همکاری داشتن نظر گذاشتن و گفتن که حرف های تنهایی من خسته کننده و دل گیر شده البته بعضی ها هم تشویق به ادامه کار کردن نظر هر دو برای من محترم اما این وبسایت که از اسمشم معلوم برای دلهای تنها ساخته شده و مضمون کل نوشته ها باید تنهایی باشه ، من تنها نیستم و این نوشته ها شخصا حرف دل من نیست اما سعی کردم حرفی رو که آپ می کنم به تنهایی واقعی و حسی که واقعا به وجود میات نزدیک باش خوب باید اینم به حرفام اضافه کنم که من در دوتا وبسایت دیگر هم نویسندگی می کنم که یکی کار طنز و دیگر هم عاشقانه، آسایشگاه روانی بلاگفا  که جزء پیوند هاست و لنگر گاه عشاق که هنوز راه اندازی نشده به محضی که شروع به کار کرد به همه شما عزیزان اطلاع میدم که سر بزنید . این پست تقدیم به همه شما ها که سر زدید و حرفای تنهاییتون رو گفتید .

بس که دیوار دلم کوتاه است

هر که از کوچه تنهایی من می گذرد

به هوا هوسی که شد

سرکی می کشد و می گذرد!!!!

در تنهایی شکفتم

در تاریکی نهفتم

با سایه سخن گفتم

با عشق به خواب رفتم

از تو خبری افسوس

از تو گذری افسوس

با غربت دل ساختم

تنها و رها ماندم

حال خاکستری سردم

پاییزی و بی برگم

من بی تو هیچم

عاشق نشدی

پیداست هنوز شقایق نشدی ....

          زندانی زندان دقایق نشدی...

                   وقتی که مرا از خود میرانی ...

                             یعنی که تو هیچ وقت عاشق نشدی...

                             زرد است که لبریز حقایق شده است...

                   تلخ است که با درد موافق شده است...

          شاعر نشدی و گرنه می فهمیدی...

پاییز بهار است که عاشق شده است...

توی قلبت

توی قلبت جایی واسم نیست نمی گم کسی رو داری...

           اما دیگه باورم شده که می خوای منو تنها بذاری...

                   دیگه دستاتو ندارم دیگه چشمات مال من نیست ...

                             آن نگاه جستجو گر این روزا دنبال من نیست...

نمی گم داری میری دنبال یه عشق تازه...

                    اما کوله بار بستی در به روی کوچه بازه...

          تو میری من نمی دونم گناه  من چی بوده....

اما هر دلیلی باشه واسه رفتن تو زوده...

دیر گاهیست که هر روز به تنهایی خویش

برسر جاده ی هجرت که وداعم دادی,منتظر می مانم

ودر این تنهایی ,به دلم می گویم:

که تو بر می گردی

جان من می سوزد ,از حقیقت آری

که تو هر گز

نزد من باز نخواهی آمد

در وجودم دیگر ,شوق وامید نیست

خندهام می گرید که چرا این همه سهل

باورم شد که تو میگفتی:

دوستت دارم

با دلی پر غصه,

به تمنای محالی که تو بر می گردی

منتظر خواهم ماند

واگر جسم مرا , سرخاکی دیدی

یادگاری به سر سینه من,

بنویس

شانه ات تکیه گاه بی کسیم بود,کنون دیگر خاک............

صدایش کن خدا را چون رحیم است

به غمهای دل خلقش علیم است

صدایش کن به نیروی عظیمی

بگو دایم ای خالق حکیمی

بگو اندوه و ماتم دارم امشب

زهجر مهدی ات غم دارم امشب

خودت گفتی صدایم کن خدایا

از این غمها رهایم کن خدایا

خودت گفتی انیس بندگانم

خودت گفتی که یار بی کسانم

خودت گفتی گر بنده کند یاد

زمن بر او هزار روشنی باد

خدادستم به سوی تو دراز است

خودت گفتی در میخانه باز است

نگاهم کن که مهجور و حزینم

زبی رحمی دنیایت غمینم 

حسرت

می گذره ماهی سالی اما باز پر از غروبم

هر کی حالمو می پرسه به دروغ میگم که خوبم

نمی خوام کسی بفهم با پریدنت شکستم

رفتی و تنهای تنها با خیال تو نشستم

توی تقویم می نویسم رفت اونی که عاشقم کرد

دیگه خورشیدی ندارم واسه این روزای دلسرد

تقویم از اسم تو پر شده ولی جات خالیه اینجا

منم و خاطره ی تو منم و حسرت فردا

آشنای مهربانم بود و رفت

شب تسلی بخش اندوه نگاهم بود و رفت

چلچراغی در دل شام سیاهم بود و رفت

کاروانی از غزل را پیش رویم می نهاد

او تمام هستی من ,تکیه گاهم بود و رفت

باز در کار دلم وا مانده ام بی یاد عشق

او همیشه چاره ساز اشتباهم بود و رفت

رفت و دیدم پشت پایش آتشی بر دل نهاد

او به وقت بی کسی تنها پناهم بود و رفت

مانده ام با یک سکوت تلخ در راه جنون

حاصل تشویش سال و سهم ماهم بود و رفت

حال دیگر او که اشعار مرا می خواند ,نیست

آشنای مهربان , پایان راهم بود و رفت

گریه کردن تا سحر کار من است

شاهد من چشم بیمار من است

فکر کردم که او یار من است

نه ! فقط در فکر آزار من است

نیتش از عشق تنها خواهش است

"دوستت دارم" دروغی فاحش است

 یک شب آمد زیرو رویم کرد و رفت

بغض تلخی در گلویم کرد و رفت

این دل دیوانه آخر جای کیست؟

آنکه لیلایش منم مجنون کیست؟

مذهب او هر چه باد! باد بود

خوش به حالش که اینقدر آزاد بود

بی نیاز  از مستی  می شاد بود

چشم هایش مست مادر زاد بود

دیشب دو چشم خسته من تا سحر گریست

با غم نشست و با همه بیگانه تر گریست

در موج خیز گریه من نقشی از تو بود

آشفت از غم من و آشفته تر گریست

با گریه شبانه من شب شکسته شد

موج ستاره نیز غم انگیز تر گریست

من بودم و غم تو و مهتاب نیمه شب

مهتاب هم به ماتم من تاسحر گریست